De stem van het gemeenteleven

De manier waarop de discussie over vrouwelijke ambtsdrager gevoerd wordt (intern) en het rapport van het SCP (extern) bewaren de kerk ervoor het gesprek over de vrouwelijke ambtsdrager geïsoleerd te bekijken. Voor welke uitdaging/opgave staan ‘Schriftgetrouwe’ kerken?

Hans en Janneke Burger dienen het kerkelijk gesprek over vrouwelijke en mannelijke gaven op een mooie manier: inhoudelijk en persoonlijk (ND, 28 april jl.). Eerlijk is dat ze aangeven dat het leven bepaalt hoe je (Bijbel)leest. En wat mooi om allereerst te pleiten voor het argumenteren vanuit de breedte van de Schrift.

Hoe verder?
Tegelijk bekruipt je het gevoel: hoe nu verder? Hans’ en Jannekes openhartige bijdrage onderstreept het dilemma waar verschillende kerkgenootschappen voor staan. Zelfs in een goed gesprek met mensen die van elkaar houden, ben je er niet zomaar uit. Dat wordt alleen maar lastiger wanneer je als kerken gesprekken voert. En op een dieper niveau geldt: wat voor de een als vraag in het gesprek wordt ingebracht, is voor een ander zomaar een (bijbelse) overtuiging – en andersom. Wie de discussie van de afgelopen tijd over vrouwelijke ambtsdragers op een rijtje zet, ziet een behoorlijke hoeveelheid en diversiteit aan argumenten. Eenvoudig is het niet.

Kerkelijke toekomst
In dezelfde krant waarin de discussie over mannelijke en vrouwelijke gaven wordt gevoerd, staat de uitkomst van het nieuwste onderzoek over geloof in Nederland van het Sociaal Cultureel Planbureau. Dat onderzoek zet deze kerkelijke discussie in een interessant licht. Kerken zijn nog meer teruggedrongen naar de marge. Grofweg blijken er volgens dat onderzoek twee dingen. De kerk laat zich in de onbijbelse rol van een nutsbedrijf dringen; gelovigen maken daar gebruik van zoals en wanneer zij dat wensen. En de kloof tussen kerk en wereld wordt alsmaar groter omdat gelovigen als strenger in de leer worden gezien; een alternatief dat voor een op zich gelovig Nederland weinig aantrekkelijk is.

Niet isoleren
Wat je ook vindt van het onderzoek van het SCP; eens temeer komt de kerk ervoor te staan hoe zij haar toekomst ziet. Dit bewaart de kerk ervoor om de discussie over mannelijke en vrouwelijke gaven geïsoleerd te bekijken. De onderliggende vraag is: hoe is de (gewenste) verhouding tot onze cultuur, te beginnen bij ons eigen leven? Steeds duidelijker blijkt de frictie tussen datgene wat we vanuit onze traditie meekregen en ons leven.

Het gaat bijvoorbeeld niet alleen om vrouwelijke ambtsdragers maar net zo goed om het ambt als zodanig. Ik zou in ieder geval al die christenen die het (traditionele) ambt ervaren als een soort volksvertegenwoordigingsmodel niet de kost willen geven. We spreken vandaag trouwens liever van een leiderschapsteam. Maar hebben we het dan over hetzelfde? En terwijl de nieuwe kerkorde zegt hoe kerkenraden dienen om te gaan met kerkgrenzen zoeken christenen een kerk waar zij zich thuisvoelen. En de discussie over homoseksualiteit komt steeds op de kerkelijke agenda terug. De vraag hoe wij moeten begrijpen, uitleggen en toepassen wat de Bijbel daarover zegt, blijft ons bezighouden. En zo kun je nog wel even doorgaan.

Gemeenteleven.
Voor ‘Schriftgetrouwe’ kerken zal ongetwijfeld gelden dat zij zich niet als nutsbedrijven willen opstellen. De vraag is: lukt het hen zo kerk te zijn dat voor iedereen duidelijk is dat het om niets anders gaat dan Jezus de gekruisigde? Die kerken zullen moeten kiezen. Of je houdt vast aan wat je hebt met als risico dat je je fut en elan kwijtraakt. De kerk is zo immers een op zichzelf staand geheel waar veel leden zichzélf niet eens werkelijk aan verbonden (kunnen) voelen. Of je constateert dat je er in je eigen (kerkelijke) leven niet meer uitkomt en wordt daarin teruggeroepen naar de Heer van de Bijbel. Dat laatste lijkt mij de meest eerlijke weg.

In die situatie is het bemoedigend om te lezen uit het laatste Bijbelboek, Openbaring. De verheerlijkte Christus begint in iedere brief die hij aan zijn gemeente laat sturen bij haar léven. Laat dat een stimulans zijn om ons leven in al haar facetten vrijmoedig op de tafel van de kerkelijke discussie te leggen. Als twee mensen er samen uit kunnen komen, dan toch zeker ook het lichaam van de Heer.

——

Nederlands Dagblad, gepubliceerd op dinsdag 6 mei 2014. Vorige week lag dit artikel al bij het ND. Maar eerst kwamen de coming out van ds. Dustin Burggraaf en het interview met synodevoorzitter ds. Paul Voorberg (o.a. inzake vrouwelijke ambtsdragers) in deze krant.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s